Chirurgia ręki specjalizuje się w leczeniu chorób , urazów, zniekształceń w obrębie ręki.

Skomplikowana budowa anatomiczna ręki oraz różnorodność jednostek chorobowych, powoduje, iż w procesie leczenia niezbędna jest interdyscyplinarna wiedza z zakresu chirurgii ogólnej, chirurgii plastycznej, mikrochirurgii, neurologii i traumatologii. Najczęstsze choroby w obrębie ręki to: zespół kanału nadgarstka, zwężające zapalenie pochewek ścięgien, choroba Dupuytrena (ang. Dupuytren's Disease, przykurcz rozcięgna dłoniowego).

Zakres operacyjnych procedur medycznych wykonywanych w Klinice:

• Guzki kończyny górnej - gangliony

• Amputacja kończyny na poziomie palców ręki, stopy

• Zespół cieśni nadgarstka

• Przykurcz Dupuytrena

• Plastyka korekcyjna, usunięcie blizn z przeszczepem skóry

Przykurcz Dupuytrena

Choroba Dupuytrena jest to powolnie rozwijająca się choroba rozcięgna dłoniowego oraz częściowo powięzi palcowych, prowadząca do jego pasmowego, guzkowego bliznowacenia i szkliwienia. Rozcięgno dłoniowe utworzone jest przez ścięgna mięśnia dłoniowego długiego oraz włókna troczka zginaczy znajdujące się pod skórą i tkanką podskórną.

Schorzenie najczęściej dotyczy powierzchni dłoniowej ręki, jednak może pojawiać się również w obrębie grzbietu ręki i palców, podeszwy stóp, a nawet w obrębie członka. Choroba Dupuytrena występuje zazwyczaj po 40 roku życia, dziesięciokrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Przyczyna przykurczu Dupuytrena nie została jednoznacznie ustalona. Dużą rolę odgrywa tu przede wszystkim czynnik genetyczny.

W początkowej fazie choroby pojawiają się guzki podskórne. W miarę postępu choroby dochodzi do przykurczu palców, zwłaszcza w stawach śródręczno-paliczkowych co doprowadza do upośledzenia czynności ręki przy przykurczu ok. 30°. Pogłębianie się procesu doprowadza do silnego i stałego przykurczu zgięciowego utrudniającego wykonywanie ruchów ręki. Dodatkowo występują zaburzania czucia i uczucie mrowienia, drętwienia lub zmian temperatury skóry.

Leczenie przykurczu Dupuytrena polega na chirurgicznym przecięciu (fasciotomia) lub wycięciu patologicznie zmienionego rozcięgna dłoniowego (fasciectomia) oraz guzków z jednoczesną korekcją przykurczów palców, ewentualnie nieprawidłowych jego pasm czy wykonaniu tzw. plastyki Z. Zabieg dokonywany jest w znieczuleniu miejscowym. Szwy usuwane są po 7-10 dniach. Powrót do pełnej sprawności ręki możliwy jest po 3 tygodniach.

Leczenie zachowawcze obejmuje miejscowe podawanie steroidów oraz rehabilitację (np. ultradźwięki), które z reguły nie przynoszą poprawy.

Zespół cieśni nadgarstka (łac. syndroma isthmi canalis carpi)

Przyczyną choroby jest ucisk nerwu pośrodkowego na wysokości nadgarstka poprzez obrzęknięte, zapalnie zmienione lub zbliznowaciałe tkanki (zazwyczaj zmiany te dotyczą włóknistej struktury zwanej troczkiem zginaczy). Początkowy ucisk na włókna nerwu pośrodkowego doprowadza do zaburzenia ich odżywiania, co wywołuje wtórny obrzęk i nasila dolegliwości.

Objawy:

• mrowienie w nadgarstku i w okolicy kciuka, palca wskazującego i środkowego oraz połowy palca serdecznego

• uczucie pieczenia palców

• drętwienie, ból i kłucie kciuka, palca wskazującego, środowego ewentualnie palca serdecznego - odczuwalne podczas wykonywania pracy i często nasilające się w nocy

• osłabione czucie w palcach

• brak precyzji, ograniczenie ruchów

• zaniki mięśni kłębu, osłabienie siły kciuka

• osłabienie chwytu ręki, niezdolność do zaciśnięcia reki w pięść

• Mimowolne upuszczanie trzymanych przedmiotów

Choroba nie leczona może prowadzić do znacznego ograniczenia funkcji mechanicznych ręki i w konsekwencji do niezdolności do pracy.

Zwlekanie z leczeniem operacyjnym może prowadzić do następujących powikłań:

•  Trwałego zdrętwienia i osłabienia kciuka lub innych palców chorej ręki
•  Trwałego niedowładu niektórych mięśni ręki
•  Zaników mięśni ręki

Zabieg operacyjny, polega na przecięciu troczka zginaczy nadgarstka, który tworzy „dach" kanału nadgarstka. Chirurg robi 3-4 cm cięcie na dłoni.

Badania dodatkowe:

Rozpoznanie choroby wymaga zwykle wykonania badań czynności elektrycznej nerwów (tzw. badanie elektromiograficzne - EMG) oraz zdjęć rentgenowskich nadgarstka i ręki, oraz wykluczenia ucisku kręgosłupa szyjnego na nerwy.

Leczenie operacyjne:

Leczeniem z wybory jest zabieg operacyjny, który polega na przecięciu troczka zginaczy wzdłuż i nie zszywaniu go, co powoduje "odbarczenie" nerwu pośrodkowego. Przecięcie powoduje, że brzegi troczka rozsuwają się, organizm buduje nad nimi bliznę, którą przekształca w nowy, odpowiednio szerszy troczek - nerw pośrodkowy przechodzący przez kanał nadgarstka nie będzie uciskany. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu przewodowym lub miejscowym i zazwyczaj nie wymaga hospitalizacji.